http://hdl.handle.net/11716/1017 Sun, 19 Apr 2026 11:16:54 GMT 2026-04-19T11:16:54Z http://hdl.handle.net/11716/4814 Solomatki : współczesne samotne macierzyństwo w lustrze net-przestrzeni Zawisza, Ewa Słowa mają siłę, posiadają moc łagodzenia, stawiania pytań, nazywania rzeczywistości, jej rozumienia, terapii. Mają też moc definiowania i redefiniowania zjawisk tam, gdzie wydaje się to konieczne. Bywają wsparciem lub krzywdą. Są jednym z istotnych wyznaczników człowieczeństwa. Nawet słowa oczekiwane, a niewypowiedziane miewają ogromne znaczenie. W Polsce, podobnie jak w całej Europie przybywa rodzin monoparentalnych. Dawne, często krzywdzące stereotypy dotyczące takich rodzin, nie mogą być podstawą do ich opisu. Samotni rodzice, a wśród nich przeważająca liczba samotnych matek, zasługują na szczególną uwagę społeczną. Pojawia się potrzeba redefinicji rodziny, pojawia się też konieczność wprowadzenia zmian w prawie, które w większym stopniu umożliwią udzielanie pomocy takim rodzinom, stanowią one już bowiem znaczny odsetek rodzin polskich. Coraz więcej młodych Polaków wychowuje się w rodzinach samotnych rodziców, którzy z odpowiednią pomocą mogą znakomicie spełnić swą wychowawczą rolę, tym samym nie będąc potencjalnym kandydatem do wykluczenia społecznego i nie zostawiając swym dzieciom tegoż wykluczenia w spadku. Potrzebny im jednak taki system wsparcia, który zapewni przede wszystkim możliwość pracy, a więc utrzymania, zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny monoparentalnej. Znany z nauk ekonomicznych efekt synergii, gdzie nie działają zwykłe zasady matematyczne, a dodawanie dwóch wartości daje znacznie większą, niż wynikałoby to z logicznej sumy (czyli 2+2=5) powinno w tym przypadku zapewnić państwo. Ponieważ w rodzinach monoparentalnych brakuje drugiego składnika dodawania (drugiego rodzica), efekt synergii nie może wystąpić, trzeba czasem nadludzkich sił samotnego rodzica, by zapewnić dziecku wszystko to, co dziś potrzebne do wejścia w dorosłe życie, począwszy od zaspokojenia podstawowych potrzeb, aż po edukację, rozwój kompetencji społecznych i szansę na pracę i samodzielność w dorosłym życiu. Proponuję więc, by efekt korzyści w postaci dobrze przygotowanego do życia członka społeczeństwa uzyskać za pomocą dodania zaangażowania rodzica w wychowanie dziecka i odpowiedniego, motywującego wsparcia państwa (nie wyłącznie finansowego, ale głównie za pomocą przepisów ułatwiających np. pozyskanie mieszkania czy pracy, całościowe wsparcie w sytuacji życiowego kryzysu, jak to ma miejsce w innych krajach europejskich). Efekt synergii w tym przypadku to przede wszystkim przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu młodych ludzi, wychowywanych w rodzinach monoparentalnych, stanowiących coraz większy odsetek naszego społeczeństwa. W czasie przemian społecznych i obyczajowych nieuniknione stają się przemiany kształtu współczesnej rodziny, warto zatem wesprzeć dzieci wychowujące się w rodzinach nietypowych, by miały jednakowe szanse na prawidłowy rozwój, zaspokojenie potrzeb i w przyszłości były zdrowymi jednostkami. Matkom tworzącym rodziny monoparentalne - „solomatkom" - nie brak dziś odwagi, wykształcenia, zaangażowania, energii życiowej i miłości do swych dzieci. Nie są osobami biernymi, czekającymi na pomoc, same skutecznie organizują życie swoje i swoich dzieci. Dziś cieszą się już najczęściej wsparciem społecznym w postaci większej niż dawniej akceptacji samotnego życia, wciąż brakuje im jednak troski ze strony naszego państwa. Stereotypy samotnego macierzyństwa, podobnie jak jego nazywanie, ulegają zmianie - odbywa się to w mentalności kolejnych pokoleń, w sferze społecznej i kulturowej bardzo powoli, ale jest nieuniknione. Tak samo, jak nieuniknione są zmiany prawne dotyczące zjawiska monoparentalności, dotyczące otoczenia większą opieką i wsparciem rodzin, których z dnia na dzień przybywa zarówno w naszym kraju, jak i na całym świecie. Skoro nie potrafimy zapobiegać temu zjawisku, należy wspomóc rodziny o nowym kształcie. Rodziny tworzone przez „solomatki" i ich dzieci. Tue, 01 Jan 2013 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/4814 2013-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11716/3153 Problemy biologii człowieka : implikacje społeczne i edukacyjne Czerwiec, Karolina Monografia ma charakter przeglądowo-eksperymentalny, dotyczy zagadnień związanych z seksualnością i płciowością człowieka oraz miejsca tej tematyki w programach kształcenia na wszystkich etapach edukacji w różnych okresach transformacji społecznych w Polsce i na świecie na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Wybór tematu badań podyktowany został potrzebą stworzenia modelu edukacyjnego oraz listy praktycznych rozwiązań dydaktycznych, umożliwiających podniesienie efektywności wprowadzonych reform , uwzględniających aktualny stan wiedzy i potrzeby społeczne oraz dążących do zmiany skrajnych postaw wobec edukacji seksualnej w szkole. Thu, 01 Jan 2015 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/3153 2015-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11716/2109 Szkoła jako organizacja ucząca się? : perspektywa ewaluacji zewnętrznej Potyrała, Katarzyna; Grochowalska, Magdalena; Sajdera, Jolanta; Wnęk-Gozdek, Joanna; Włodarczyk, Ewelina; Ziarko, Andrzej; Czyż, Anna; Gałuszka, Izabella; Szkolak-Stępień, Anna; Vaškevič-Buś, Jovita; Ocetkiewicz, Iwona Ocetkiewicz, Iwona Publikacja jest efektem współpracy naukowej między Uniwersytetem Pedagogicznym im. KEN w Krakowie a Kuratorium Oświaty w Krakowie. Przybliża badania ewaluacyjne dotyczące edukacji na różnych poziomach w województwie małopolskim. Opracowana została w kontekście nowych kompetencji wymaganych od nauczycieli po wprowadzeniu ewaluacji do polskich szkół, na podstawie informacji i danych pozyskanych z raportów ewaluacyjnych sporządzonych przez wizytatorów-ewaluatorów, między innymi za pośrednictwem platformy npseo2. Sun, 01 Jan 2017 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/2109 2017-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11716/1946 Kompetencje społeczne gimnazjalistów i ich wychowawcze implikacje Zawisza-Masłyk, Ewa Książka ta składa się z trzech podstawowych części - teoretycznej, zawierającej dwa rozdziały, metodologicznej oraz empirycznej, opracowanej na podstawie własnych badań. Część teoretyczna jest obszerna ze względu na specyfikę zjawiska, dotąd, jak się wydaje, nie traktowanego z należytą powagą. W części tej opisano również tę część badań, która ma charakter wprowadzenia w środowiska badawcze i dotyczy autorytetu nauczyciela oraz kontaktu między uczniami a pedagogami. Rozbudowano ją o krótki opis teorii E.H. Eriksona, bowiem stanowi ona swoistą podstawę, punkt wyjścia do rozważań na tematy związane z okresem dorastania człowieka. Na tej koncepcji oparto również rozważania dotyczące profilaktyki zachowań ryzykownych, wynikające z silnego, zgodnego z eriksonowską myślą przekonania, że niezrealizowanie pewnych zadań rozwojowych jeszcze przed wejściem w wiek adolescencji utrudni młodemu człowiekowi wejście w następny etap rozwojowy, jakim jest dojrzewanie. Teoria ta wskazuje więc silnie zarówno na czynniki ryzyka, jak i na czynniki chroniące przed podejmowaniem przez młodych ludzi zachowań ryzykownych. Część metodologiczna zawiera opis metod, technik i narzędzi badawczych, odwołuje się również do podstawowych teorii i założeń, głównie z zakresu psychologii społecznej i rozwojowej, które pozwalają bliżej zrozumieć problematykę pracy. Część opisująca przeprowadzone w szkołach badania jest bardzo szczegółowa, ze względu na wielką ilość informacji, jakie udało się uzyskać dzięki zastosowanym technikom badawczym i ich rzetelnemu udokumentowaniu. Informacje te są wielowątkowe, ale posiadają wspólny mianownik - jest nim rozwój młodego człowieka w wieku adolescencji oraz problemy związane z dorastaniem w świecie, który dziś nie jawi się jako przyjazny temu okresowi rozwojowemu. Sat, 01 Jan 2011 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/1946 2011-01-01T00:00:00Z