http://hdl.handle.net/11716/13358 Wed, 08 Apr 2026 23:15:57 GMT 2026-04-08T23:15:57Z http://hdl.handle.net/11716/13752 Adult Learning. Exercises Koperna, Paulina; Zaremba, Katarzyna; Czerwiec, Karolina; Wnęk-Gozdek, Joanna The “adult” category refers to the longest period of human life; hence, it has a very broad conceptual scope. Adulthood can be perceived within static or dynamic approach. In the first case, it is a state that appears in an individual’s biography after crossing a socially accepted boundary. This moment is associated with the acquisition of certain features, e.g., exceeding a certain age, obtaining a matriculation certificate, undertaking the first professional activity, starting a family. The list of adulthood indicators is conventional and subject to modifications along with social changes. The dynamic approach assumes that adulthood is a process (Urbański 1986, p. 393) that takes place between conventional dates and is associated with the implementation of specific developmental tasks or the resolution of characteristic crises. Their nature has been analyzed by psychology. The most popular concept of adulthood is the one developed by Eric Erikson (2000). According to another concept by Daniel Levinson, human life consists of four eras and as many as three of them characterize adulthood. These are: early, middle, and late adulthood (Brzezińska, 2005). In turn, Robert Havighurst’s concept focuses on performing the so‑called developmental tasks. The first phase – early – is between 23 and 34 years of age. In this time, people undertake a number of tasks (Brzezińska, 2005). This is due to the fact that they have a very high ability to absorb and apply knowledge in practice. During this period, relativism in thinking appears. The next stage is middle adulthood (aged 30 to 40 and 50 to 60 years). The intellectual abilities already possessed remain at a stable level. At this stage, it is very important to individualize the learning process and relate it to learners’ previous experiences. Educational activities should create conditions for reorganization and improvement of competences acquired throughout life. The last stage, referred to as late adulthood (aged 55 to 66 years), is characterized by changes at the level of intelligence. In the case of fluid intelligence (genetically innate), we can talk about a decline in quality. Crystallized (social) intelligence remains at constant level and even increases. The sphere of cognition and the intuitive‑emotional sphere are in balance (Harwas‑Napierała & Trempała, 2001, p. 263 et seq.) Publication funded by the European Commission under the programme - Project number: 2020-1-SK01-KA204-078313. Mon, 01 Jan 2024 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/13752 2024-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11716/13744 Ruch islamistyczny w konflikcie syryjskim 2011-2021 Mazur, Przemysław Ruch islamistyczny był ważnym aktorem niepaństwowym w konflikcie syryjskim. Posiadał wsparcie z zewnątrz, zarówno ze strony państw (m.in. Turcji, Kataru, Arabii Saudyjskiej), jak i aktorów niepaństwowych (np. Bractwa Muzułmańskiego, Al- Kaidy i indywidualnych donatorów). W Syrii większość stanowili sunnici, zatem ruch ten mógł liczyć na szerokie poparcie. Wykształcił szereg kompetencji: politycznych (łącznie z uzyskaniem terytorium i budową własnej administracji), ideologicznych (stworzył własną doktrynę) i wojskowych (w tym organizacja formacji zbrojnych, zdolnych nawet do działań symetrycznych). Mimo to nie był w stanie przejąć władzy w państwie, głównie ze względu na wewnętrzne podziały, brak konsensu co do metod oraz skuteczność innych aktorów. Syryjczycy nie opowiedzieli się jednoznacznie za projektem islamistycznym; nie był dla nich odpowiednio atrakcyjny, a jego brutalność i purytanizm zrażały ludzi. Ponadto islamiści byli podzieleni, co utrudniało percepcję ruchu i zrażało ze względu na walki, które prowadzili między sobą zamiast przeciwko reżimowi. Mimo licznych podziałów, walk przeciwko sobie i działania przeciw państwu narodowemu ruch islamistów odniósł znaczące sukcesy militarne. Istniało duże prawdopodobieństwo pokonania władz państwowych. Brak zwycięstwa powinien być przez islamistów traktowany jako porażka na własne życzenie, w znacznej mierze spowodowana ich błędami, głównie politycznymi. Książka składa się ze Wstępu, czterech rozdziałów, Podsumowania oraz Aneksu. W rozdziale 1 Dżahilijja – wprowadzenie do konfliktu w Syrii i podstawowych terminów zoperacjonalizowane zostały podstawowe pojęcia: islamizm, dżihad i szahid. Część ta ma charakter syntetyczny; przede wszystkim pozwala lepiej zrozumieć ideologię czy terminologię stosowaną przez opisany ruch. Ponadto jeden podrozdział jest wprowadzeniem do historii konfliktu. Rozdział 2, najobszerniejszy, to Nurt Al-Kaidy. Jest to przedstawienie ewolucji ruchu dżihadystycznego związanego z Al-Kaidą. Główny nacisk położyłem na przedstawienie drogi przebytej od organizacji franczyzowej w Iraku do samodzielnego podmiotu, jakim było Państwo Islamskie. Rozdział 3 przedstawia inne formacje islamistyczne, które nie wywodzą się z nurtu Al-Kaidy. Przedstawiłem w nim największe formacje: Ahrar asz-Szam oraz Bractwo Muzułmańskie, a także największe organizacje islamistyczne powstałe w Syrii, działające jedynie w wymiarze lokalnym: Dżaisz al-Islam, Liwa at-Tauhid, Dżaisz al-Izza, Nour ad-Din az-Zenki. Rozdział 4 Muhadżirowie – obcokrajowcy w Syrii poświęcony został zjawisku udziału w konflikcie syryjskim obcokrajowców, którzy byli znaczącą siłą. Ocenia się, że brało w nim udział ponad 170 tys. osób. Wiele z nich wchodziło w skład samodzielnych oddziałów w ramach poszczególnych organizacji, a nawet zakładało własne organizacje, które stawały się stronami konfliktu. Książkę kończy Podsumowanie, w którym prezentuję wyniki analizy w odniesieniu do postawionych celów i pytań badawczych. Dokonałem w nim krótkiej analizy w zakresie sytuacji w Syrii i jej ewentualnych dalszych losów. Przedstawiłem główne wnioski dotyczące przyczyn tak dużego znaczenia ruchu islamistycznego, jego potencjalnego znaczenia dla bezpieczeństwa, jak również wyliczenia uwidocznionych słabych stron. Odniosłem się także do znaczenia, specyfiki i ważkości graczy niepaństwowych we współczesnych konfliktach zbrojnych na przykładzie formacji islamistycznych. Mon, 01 Jan 2024 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/13744 2024-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11716/13359 INTRODUCTION TO THE ETHICS OF SOCIAL WORK. Socio-pedagogical study – references to the scientific achievements of Helena Radlińska Żukiewicz, Arkadiusz This monograph has been published in English by means of the project “International Social Work: Introduction to the ethics of social work.” The project was co- financed from the state budget allocated by the Minister of Education and Science within the framework of the “Excellent Science II” programme. The monograph showcases the results of research conducted in the field of social pedagogy and ethics. It is part of a triptych on the ontological (Wprowadzenie do ontologii pracy społecznej. Odniesienia do społeczno- pedagogicznej refleksji Heleny Radlińskiej, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego, Cracow 2009), epistemological (Wprowadzenie do epistemologii pracy społecznej. Odniesienia do społeczno‑pedagogicznej perspektywy poznania pracy społecznej, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2015) and the ethical aspects of social work. For English- speaking readers, it is necessary to clarify the differences rooted in the Polish language regarding the semantics of the title category: “social work” (Pol. praca społeczna). The term “social work” was introduced into the scientific language of Polish social pedagogy by Helena Radlińska, the founder of this discipline. It encompassed the theory and the practice of human activity oriented towards transforming (improving) everyday reality in the name of ideals. After the Second World War, Poland ended up within the Soviet sphere of influence. A new political system was introduced and those who did not agree with the Bolshevik model of running a country were discredited. At this time, Professor Helena Radlińska was perceived as a veteran of the fight for the independence of the Republic, and her military cooperation with Józef Piłsudski for a sovereign Poland in the years 1914–1918 led to the negative attitude of the communist authorities towards this scholar. After the death of Professor Radlińska (1954), her scientific output was marginalised, and a paradigmatic rupture occurred within Polish social pedagogy. One of the signs of these politically driven changes was the abandonment of social work theory and practice. In the mid-1960s, a new category was introduced into the language of Polish social pedagogy. Phonetically, it resembled traditional social work in Polish, but the capacity and scope of this category were limited to what English speakers now understand as the concept and practice of outreach work (Pol. praca socjalna). In the national academic discourse and social services, this modification did not cause significant difficulties in identifying such distinct categories. However, when translating into English, both categories were translated as “social work”. Given the important ontological dissimilarity and the separate capacities of these two categories, they are translated here as two different terms. Such an approach corresponds to both the sphere of practice and its scope as well as the language tradition of Polish social pedagogy. The category of social work is the point of reference for the ethical analysis carried out here (as well as earlier analyses covering the ontological and epistemological spheres). The category of outreach work, on the other hand, refers to a change in the language of Polish social pedagogy that was conditioned by political considerations in the mid-1960s. It is included in this monograph as a complement to the ontological analysis carried out between 2000 and 2009. Detailed explanations of the circumstances under which this category was introduced into the language of Polish social pedagogy are explained in the first part of Chapter One. It is worth emphasising here that Professor Helena Radlińska always used the term “social work” – in this respect, she created and developed the theoretical basis for the practice of social activity in this field. The break with the tradition and scholarly output of Polish social pedagogy of the period 1908–1954 was conditioned by a paradigmatic shift, originating in the post- war political order and Poland’s subordination to Soviet authority. It all led to the politicisation of, among other things, scientific activities, where the pursuit of political objectives became a requirement imposed on the academic community by the communist authorities of the time. The project is financed from state budget funds allocated by the Minister of Education and Science under the Excellent Science II Programme. Projekt dofinansowany ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministra Edukacji i Nauki w ramach Programu „Doskonała Nauka II”. Ministry of Science and Higher Education Republic of Poland. Mon, 01 Jan 2024 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/13359 2024-01-01T00:00:00Z