http://hdl.handle.net/11716/46 Wed, 08 Apr 2026 22:43:59 GMT 2026-04-08T22:43:59Z http://hdl.handle.net/11716/6908 Moja niemartwa natura, Krajobrazy mikroskopowe Bieniek, Piotr Moje przedmioty przeżywają moje życie razem ze mną. Wykazują empatię. Lek jest zatroskany, kiedy muszę go zażyć. Łóżko jest wtedy chore. Jednak kiedy się śmieję, śmieje się również ono. A szczoteczka do zębów odzwierciedla moje dylematy egzystencjalne. Moje kulinaria z kolei mają swoje życie. Potem ja dzięki nim żyję. Staję się tym, co jem? Moja podłoga nie zmienia się. Ona cały czas na mnie patrzy. Niekiedy stara się ukrywać tą swoją natrętność, ale prosty zabieg dosadnie ją demaskuje. Zauważyłem to. Taka jest obserwacja mojej rzeczywistości. Może brakuje mi relacji międzyludzkich? Może to dlatego, że w społeczeństwie informacyjnym ludzie kontaktują się przez Sieć, a w fizycznej bliskości pozostają Przedmioty? Seria Krajobrazy mikroskopowe przedstawia obrazy kryształów różnych substancji chemicznych widziane przez mikroskop polaryzacyjny oraz obrazy mocno zagęszczonego napoju typu cola widziane przez ten mikroskop pozbawiony filtrów polaryzacyjnych. (Jest to mój własny mikroskop, indywidualnie dostosowany tak, by zamiast okularu można było umieścić korpus aparatu fotograficznego). Fascynują mnie przede wszystkim możliwości interpretacji pojawiających się – przypadkowo przecież – obrazów. Nasunęły mi się skojarzenia z Kielecką Szkołą Krajobrazu, często bowiem patrząc na te obrazy miałem wrażenie oglądania krajobrazu, a moje działania były wyszukiwaniem w nim porządku, form geometrycznych. Już jako licealista, kiedy zainteresowałem się fotografią nie tylko od strony technicznej, zetknąłem się m.in. z albumem „Kieleckie krajobrazy” (a wspomnę, że ja również urodziłem się i wychowałem na ziemi kieleckiej). Kiedy więc po latach odnalazłem formy geometryczne w „krajobrazach mikroskopowych”, skojarzenie nasunęło się automatycznie, podobnie jak refleksje o wpływie kultury otaczającej człowieka na jego spojrzenie na świat. Sądzę, że gdyby nie Kielecka Szkoła Krajobrazu, nie patrzyłbym na te obrazy w ten sposób. Sun, 01 Jan 2017 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/6908 2017-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11716/6871 Personifikacje kulinarne Bieniek, Piotr Kiedy znany krakowski artysta fotografik i fotoreporter Jan Zych zobaczył moje personifikacje stwierdził, że to jest czysty przykład pareidolii. – Ale tego się nie leczy, to się tylko diagnozuje – pocieszył mnie. Mimo niepowszechnej nazwy, pareidolia jest zjawiskiem powszechnie znanym. To dostrzeganie w czymś obrazu czegoś innego, zauważanie podobieństw między niezwiązanymi ze sobą inaczej formami. Wszystkim chyba zdarzyło się, patrząc na niebo, kojarzyć kształty chmur z postaciami ludzkimi czy zwierzęcymi. Już jako dzieci widzieliśmy w baśniach drzewa udające w nocy monstra... Podobieństwa między rożnymi formami wydają mi się interesującym tematem eksploracji artystycznej – a szczególnie fotograficznej. Gdyby bowiem malarz przedstawił takie podobieństwo, zapewne obraz uznano by za wizję artysty, za jego wyobrażenie. Raczej nie kojarzono by go z możliwym stanem faktycznym, z rzeczywiście istniejącym obiektem. Fotografia natomiast (oczywiście niemanipulowana), mimo różnych jej nieobiektywności, pokazuje faktyczne istnienie takich podobieństw form. W pewien sposób opisuje świat, zwraca uwagę na rzeczywiście istniejące związki wizualne. Dostrzeżone subiektywnym okiem, zinterpretowane przez subiektywny umysł, pokazane w indywidualny sposób, ale jednak istniejące. Zauważone, nie wygenerowane, nie wymyślone. Zapraszam do przeczytania opinii Jana Zycha (kogóż innego mógłbym wobec takiej reakcji o nią poprosić) i do obejrzenia prac. Do uśmiechu. A może też do refleksji nad wizualną naturą świata? Nad interpretacyjnym działaniem naszego mózgu? Publikacja sfinansowana ze środków Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Tue, 01 Jan 2019 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/6871 2019-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11716/6870 Kostka lodu Bieniek, Piotr Co możemy zobaczyć, jeśli kostkę lodu wyjmiemy z zamrażalnika nieco zbyt wcześnie? Oczom naszym ukaże się zdumiewający, baśniowy świat lodowych form, zachwycających swym graficznym pięknem, wywołujących lawinę skojarzeń i interpretacji. Dodatkowo może intrygować uświadomienie sobie, że ten świat istnieje jedynie „pomiędzy” – pomiędzy bezkształtną masą wody wlaną do foremki a bryłką lodu, jaka by z niej ostatecznie powstała. Los jego był i jest przesądzony: pozostawiony w zamrażalniku zniknąłby bezpowrotnie wmarznięty w ową bryłkę, wyjęty – zniknie, bo już topnieje... Natura działa pięknie i bezlitośnie zarazem. Może powinniśmy pójść dalej drogą tej refleksji i przypadek kostki lodu potraktować jako jednostkową manifestację powszechnego losu świata: panta rhei? Może los kostki lodu jest też alegorią naszego losu? „Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz” – a twoja jest jedynie ta chwila między wiecznościami, nietrwała, krucha i zmienna jak topniejąca lodowa forma? Publikacja sfinansowana ze środków Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Tue, 01 Jan 2019 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11716/6870 2019-01-01T00:00:00Z