Siarka w rzymskich receptach weterynaryjnych

Abstract

W starożytności leki przygotowywano z roślin, produktów pochodzenia zwierzęcego oraz minerałów, w tym siarki. Starożytni przypisywali siarce szereg właściwości leczniczych i z tego powodu używali jej w kuracjach wielu chorób. Używali jej zarówno lekarze jak i "weterynarze" chociaż zdecydowanie częściej używano jej w kuracjach przeznaczonych dla ludzi. Stosowanie podobnych metod leczenia ludzi i zwierząt nie dziwi, ponieważ starożytna weterynaria czerpała z osiągnięć medycyny. W leczeniu zwierząt gospodarskich siarkę dodawano przede wszystkim do maści stosowanych na rany, zmiany skórne i inwazje pasożytów, a także do mikstur stosowanych do wzmacniania i leczenia stanów zapalnych układu oddechowego i nosacizny. Okłady i inhalacje z siarką były sporadycznie stosowane w starożytnej medycynie weterynaryjnej.

In ancient times medicines were prepared from plants, animal substances and minerals including sulfur. The ancients attributed a number of healing properties to sulfur and therefore it was present in the treatment of many diseases. It was used by both doctors and “veterinarians,” although much more often to treat humans. The use of similar methods of treating people and animals is not surprising, since ancient veterinary medicine drew on the achievements of medicine. In the treatment of farm animals sulfur was added primarily to ointments used for wounds, skin lesions and parasite invasions, as well as to potions used for strengthening and treating inflammation of the respiratory system and glanders. Compresses and inhalations with sulfur were used sporadically in ancient veterinary medicine.