Fundusz pielęgnacyjny – odpowiedź na potrzeby starzejącego się społeczeństwa. Propozycje zmian

Abstract

Struktura demograficzna starzejących się społeczeństw staje się coraz bardziej istotnym problemem. Od wielu lat, nie tylko w Polsce, ale również w pozostałych wysokorozwiniętych państwach Unii Europejskiej można zaobserwować znaczny wzrost odsetka ludzi starszych, będących w tak zwanym wieku poprodukcyjnym. Oznacza to, iż osoby te muszą być niejako utrzymywane przez instrumenty funkcjonalne państwa, a ściślej rzecz ujmując przez proporcjonalnie zmniejszający się odsetek osób pracujących. Pomoc, opieka, wsparcie oraz starość i niepełnosprawność to pojęcia, których znaczenia są powszechnie znane i rozumiane. W życiu codziennym, szczególniew odniesieniu do kategorii wiekowych, ludzie starsi i niepełnosprawni najczęściej jawią się w świadomości społecznej jako osoby, którym potrzebne są działania z zewnątrz, aby mogły one funkcjonować samodzielnie lub w ogóle funkcjonować w życiu społecznym. W polskich realiach starość ciągle postrzegana jest przez pryzmat złej sytuacji materialnej, utrudnionego dostępu do opieki medycznej i specjalistycznego lecznictwa. Przejaskrawiane są także takie cechy starości jak niesamodzielność, niepełnosprawność i pojawiająca się z wiekiem niedołężność. Opinie społeczne deklaratywnie wskazują na rodzinę w kwestii udzielania pomocy i wsparcia ludziom starszym, jednak praktyka pokazuje, że gdy rzeczywiście zachodzi sytuacja konieczności opieki, ludzie czują się bezradni i najchętniej przekazaliby ten obowiązek tym, którzy w ogólnym przekonaniu mają większą wiedzę w tym zakresie, czyli profesjonalnym instytucjom opiekuńczym. Demograficzny obraz starzejącego się społeczeństwa wymuszać będzie szukanie nowych, zoptymalizowanych rozwiązań w opiece nad seniorami i osobami niepełnosprawnymi (Stojecka-Zuber 2009, s. 34).