Antropogeniczny wpływ na przyrodę w koncepcji Nikołaja Fiodorowa. Nieśmiertelny człowiek versus śmiertelna przyroda?

Abstract

Artykuł jest wstępnym rozpoznaniem antropocenowego „języka”, w jakim przemawia do współczesnego odbiorcy dzieło Nikołaja Fiodorowa – Filozofia wspólnego czynu. Fiodorow przewidział kryzys planetarny, czym wpisał się w aktualną debatę o antropocenie. Autorka nawiązuje do rozważań Artioma Klujewa, Eleny Suchanowej i Gleba Bakunowa – rosyjskich filozofów, którzy słusznie doszukują się w koncepcji Fiodorowa rozwiązań problemów antropocenu, ale niesłusznie traktują ideę przezwyciężenia śmierci i wskrzeszenia zmarłych, co prowadziłoby do przeludnienia Ziemi, jako panaceum na lepszą przyszłość, którą zapewniłaby ludzkości kolonizacja kosmosu.

The article is a preliminary identification of the Anthropocene “language” in which Nikolai Fedorov’s work, The Philosophy of the Common Cause, speaks to a modern audience. Fedorov predicted a planetary crisis and thus entered the current debate on the Anthropocene. The author refers to the deliberations of Artiom Kluyev, Elena Sukhanova, and Gleb Bakunov, Russian philosophers, who correctly identify solutions to the problems of the Anthropocene in Fedorov’s concepts; however, their argument falls short in their discussions of Fedorov’s ideas of overcoming death and resurrecting the dead. While such a solution would lead to overpopulation of the Earth, they propose that the colonization of space would provide a panacea for a better future.